Niekiedy zmiany wymagają czasu, przypominania się i cierpliwości. Niekiedy trudnych rozmów i negocjacji.

Zapoznajcie się z dwiema historia – dwie placówki, dwa dokumenty, które naszych zdaniem wymagały poprawy – dla dobra rodzących kobiet. Ostatecznie są to dwie „success stories” – historie zakończone sukcesem, na którym zyskają właśnie kobiety.

INFORMUJEMY A NIE STRASZYMY

Szpital Miejski im. Franciszka Raszei w Poznania „od zawsze” cieszył się dobrymi opiniami rodzących tam kobiet. I również od zawsze witał ich z izbie przyjęć dokumentem podsuwanym do podpisu. W dokumencie znajdowały się zgody z góry na nacięcie krocza, wyciągacz próżniowy obok zgód na założenie wenflonu czy położenie na łóżku porodowym, a także niepokojąca informacja na końcu dokumentu, iż w przypadku niemożliwości zaakceptowania sugestii szpitala, kobieta rodząca proszona jest o rozważenie porodu w innej placówce…

Miałyśmy szereg uwag do tego dokumentu:

1. Część zgód nie musi być wyrażona w formie pisemnej, wystarczy ustne potwierdzenie – np. zgoda na założenie wenflonu lub badanie wewnętrzne.
2. Zgody na większe interwencje np. nacięcie krocza czy poród zabiegowy powinny być poprzedzone przekazaniem informacji o wskazaniach, korzyściach i ryzykach, a wyrażone powinny być bezpośrednio przed interwencją. Dopiero wtedy jest to zgoda świadoma, o której więcej piszemy w jednym z naszych artykułów.
3. Sugerowanie porodu w innej placówce z powodu niepodpisania dokumentu jest niezgodne z prawami pacjenta.

Po wielu miesiącach konsekwentnego przypominania się otrzymałyśmy poprawiony dokument, a w nim:

1. Rozbudowano część o nacięciu krocza, głównych wskazaniach do jego wykonania, podając odsetek epizjotomii w placówce (obecnie – robiące wrażenie 21%!) oraz informując, że pęknięcie krocza to częsty uraz podczas porodu. W ten sposób przekazywane zostają informacje zgodne z aktualną wiedzą medyczną.
2. Stworzono osobny dokument dotyczący porodów zabiegowych tak, by kobieta uzyskała najważniejsze informacje, gdy jest jeszcze czas i siły na zapoznanie się z nimi.
3. Dokument kończy się wprawdzie miejscem na podpis i wyrażenie zgody, ale celowo zostawiono w nim miejsce na własne uwagi rodzącej. Można tam dopisać prośbę o każdorazowe pytanie się o zgodę na każdą interwencję medyczną. Można poinformować, że masowało się krocze i przygotowywało do porodu siłami natury lub dodać inne kwestie.

PREZYCJA ZAMIAST ZGODY NA WSZYSTKO

Szpital w Obornikach również posiadał jednostronicowy dokument, który kobieta otrzymywała do podpisania przy przyjęciu i mogła podkreślić, na które procedury się zgadza – nacięcie krocza, użycie próżnociągu czy ręczne wydobycie łożyska. Przy tak poważnych interwencjach była to forma nieadekwatna. Nie zawierała informacji o najczęstszych wskazaniach, ryzykach wykonania lub niewykonania procedury.

Dokument został rozbudowany, opatrzono go wstępem:

„Druk pełni ważną rolę informacyjną. Nie jest zgodą z góry na interwencję medyczną.”

Przy temacie ewentualnego nacięcia krocza wymieniono najczęstsze przesłanki i opisano, w jaki sposób zabieg jest wykonywany. Dodano także:

„Położna lub lekarz prowadzący poród w momencie, w którym uzna, że istnieją wskazania, podejmuję decyzję o wykonaniu nacięcia krocza, o czym informuje pacjentkę i uzyskuje jej zgodę.”

Dokument kończy się miejscem na podpis rodzącej, ale widnieje tam też oświadczenie, że kobieta może cofnąć zgodę w każdym momencie.

Zdajemy sobie sprawę, że najważniejsza jest praktyka szpitalna oraz to, co mówią i robią osoby opiekujące się kobietą rodzącą. Wiemy także, że lepiej jest rozpocząć poród od uzyskania rzetelnych, niestraszących informacji, nie być zmuszaną do podpisywania czegokolwiek i mieć możliwość partnerskiej rozmowy o ewentualnych interwencjach.

Nasze interwencje w placówkach były realizowane w ramach projektów Matecznik Wielkopolski oraz Strażniczki z Matecznika.